पुष १० गते नेकपा माओवादी केन्द्रसँग भएको सहमति टुटेपछि नेकपा एमाले प्रतिपक्षी बेञ्चमा पुगेको छ । त्यसयता अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीले सत्तायात्राका लागि काँग्रेससँगको साथ खोजेपनि सफल हुन सकेनन् । तर अहिले कोशीमा नयाँ समीकरण बनाउन सफल भएका उनी फेरी सत्तायात्राको सपना देख्न थालेका छन् । अर्थात् कोशीबाट सत्ता राजनीतिमा फेरबदल ल्याउन सफल भएका एमाले अध्यक्ष ओलीमा केन्द्रसम्मै सत्ता प्राप्तिको आश पलाउन थालेको छ ।

शेखर कोइराला समूहले सार्वजनिक रुपमै केन्द्रको सरकार पनि असफल भइसकेको र प्रचण्डको नेतृत्व फेर्नुपर्ने आवाज उठाउँदै आएको छ । त्यसमाथि कोशीमा कोइरालाको विद्रोह र एमालेको साथमा केदार कार्की मुख्यमन्त्रीमा नियुक्त भएपछि देउवा र प्रचण्डलाई ठूलै झड्का लागेको छ । फलस्वरुप प्रचण्ड र देउवाले शेखरसँग गठबन्धन नफुटाउने वाचासहितको लिखित कागज नै गरेका छन् । प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल प्रचण्डले पनि केदार कार्कीलाई गठबन्धनको समर्थन रहने बताएका छन् । यसले कोशीमा कार्की नेतृत्वको सरकारलाई सर्वदलीय समर्थन जस्तै देखिएको छ ।

कोशीमा कार्कीलाई गठबनधनले समर्थन गरेपनि अरु प्रदेशदेखि केन्द्रसम्म अहिलेकै गठबन्धन टिकिरहने अवस्था पनि छैन । आफ्नै गृहप्रदेशमा गठबन्धनको हातबाट नेतृत्व खोस्न सफल भएका ओली त्यही प्रयोग बागमतीमा पनि गर्न खोजिरहेका छन् । अर्थात् माओवादीले नेतृत्व गरेका प्रदेशहरुमा शेखर पक्षको प्रयोग गरेर समीकरण फेर्ने प्रयासमा ओली लागेका छन् । बागमतीमा मुख्यमन्त्री माओवादीका शालिकराम जमकट्टेलले सय दिनसम्म मन्त्रीहरुलाई जिम्मेवारी नदिएको अपजस छँदैछ । यहीबेला सरकार परिवर्तनको स्वर पनि बलियो बन्दै गएको छ । बागमतीमा बहादुरसिंह लामा र इन्द्रबहादुर बानियाँ संसदीय दलको नेतामा चुनावदेखिको टकराव अझै कायम छ । लामाले आफुखुसी मन्त्री नियुक्त गरेको विषयमा काँग्रेसमा ठूलै रडाको मच्चिएको थियो । त्यसबेला दुबै नेता देउवा पक्षका रहेपनि अहिले आफु पार्टीमै प्रतिपक्षको भूमिकामा रहेको बताउने बानियाँ शेखर पक्षतिर ढल्किएको बुझ्न असहज छैन । उनैलाई चलाएर त्यहाँ पनि सरकार परिवर्तनको कसरत सुरु भएको हो । अर्कोतर्फ सरकार परिवर्तनको खेलमा आफुहरु नलाग्ने बताउने एमालेकै नेताहरु पनि अहिले दशैं, तिहार लगत्तै सरकार परिवर्तन हुने बताइरहेका छन् ।

पार्टीको संगठन सुधारदेखि जनतासँग नजिक हुन अनेक कार्यक्रम तथा तथा कार्यकर्ता सडकमा ओरालेर ओलीले सरकारमा जाने शक्ति नखोजेका भने होइनन्, मिसन ग्रासरुट चलाउँदा पार्टीका ४ लाख सक्रिय सदस्य कम हुनुले ओलीको सत्ता लालचा केही क्षीण भएको थियो । तर सत्तायात्राका अनेकन शुत्रहरु भने खोजिरहेकै थिए ।

अर्को संसदीय निर्वाचन आउँन अझै चारबर्ष बाँकी छ । यतिलामो समयसम्म प्रतिपक्षमा बस्नुभन्दा कुनै न कुनै किसिमले पनि सत्तामै बस्नु ठिक हुने निष्कर्ष निकालेका ओली सार्वजनिक मञ्चमै प्रचण्ड सरकारको उछितो काड्दै आइरहेका छन् । यतिमात्र नभई स्थायित्वको नारा देखाएर काँग्रेससँग मिल्नुपर्ने स्वरहरुसमेत एमालेभित्र बलियो हुँदै गएको छ । त्यसका लागि भरपुर प्रयास पनि भएको थियो । तर, काँग्रेस सभापति शेरबहादुुर देउवाले नमान्दा सफल हुन सकेन । यसले पनि ओली सत्ताको ब्यग्र प्रतिक्षामा रहेको बुझन् कठिन छैन । अर्कोतर्फ भुटानी शरणार्थी प्रकरणमा आफ्नै स्वकीय सचिव तथा परिवारकै सदस्यमाथि आरोप लाग्नु र विभिन्न प्रकरणमा एमाले नेताहरुलाई मात्रै छानिछानी कारवाही गरेको तथा गिरीबन्धु प्रकरणमा आफैलाई जेलको हावा खुवाउने प्रचण्डका अभिव्यक्तिको बदला पनि ओलीलाई सत्ताबाटै लिन्छ । ओलीले सरकार परिवर्तन गर्न सकेपनि उनलाई सहज भने पक्कै छैन । पार्टीको प्रदेश अधिवेशनमा कमजोर देखिएका उनलाई पार्टीमा विद्या पक्षले सरकार बनाउन पनि हस्तक्षेप गर्ने आकलन छ ।

एकातिर शेखरले मुख्यमन्त्री पाउनका लागि मात्रै पार्टीमै विद्रोह किन गरे भन्ने प्रश्न अनुत्तरित छ । यस्तो अवस्थामै शेखर पक्षलाई नै अघि सारेर अरु प्रदेशहरुमा पनि माओवादीको नेतृत्व खोज्ने र शेखरसहित काँग्रेससँग पनि मिलेर नयाँ सत्तायात्राको खोजि एमालेले गरिरहेको बुझ्न कठिन छैन ।